شعر حافظ درباره مولا علی

مقدری که ز آثار صنع کرد اظهار

سپهر و مهر و مه و سال و ماه و لیل و نهار

مدار سیر کواکب به امر کن فیکون

قرار داد بر این طاق گنبد دوار

ز هفت کوکب سیار و دوازده برج

کنند سیر مخالف کواکب سیار

نه آسمان ز ملائک ابر حق مشغول

به سجده در که به تسبیح و ذکر و استغفار

چهار عنصر او و مختلف پدید آورد

مدار آتش و آب و غبار و خاک مجار

قرار داد به بالای خاک و باد آتش

گرفته کوه و زمین در میان آب قرار

به دوستی نبی و دلی اساس نهاد

جهان و هرچه در او هست خالق جبار

اگر نه ذات نبی و دلی بدی مقصود

جهان به کتم عدم رفتی همچو اول بار

نوشته بر در فردوس کاتبان قضا:

نبی رسول و ولی عهد حیدر کرار

امام جنی و انسی علی بود که علی

ز کل خلق فزون است از صغار و کبار

ز نام اوست معلق سما و کرسی و عرش

ز ذات اوست مطبق زمین بدین هنجار

علی امام و علی ایمن و علی ایمان

علی امین و علی سرور و علی سردار

علی علیم و علی عالم و علی اعلم

علی حکیم و علی حاکم و علی گفتار

علی نصیر و علی ناصر و علی منصور

علی مظفر و غالب علی سرور و سردار

(علی مظفر و غالب علی سپهسالار)

علی عزیز و علی عزت و علی افضل

علی لطیف و علی انور و علی انوار

علی است فتح فتوح و علی است راحت روح

علی است فاضل و فضل علی سرور و سردار

(علی است راحت روح و علی است کوه وقار)

علی سلیم و علی سالم و علی مسلم

علی قسیم قصور و علی است قاسم نار

علی صفی و علی صافی و علی صوفی

علی وفی و علی صفدر و علی سردار

علی نعیم و علی ناعم و علی منعم

علی بود اسدالله قاتل کفار

علی ز بعد محمد ز هرچه هست بهشت

اگر تو مؤمن پاکی نظر دریغ مدار

به حق نور محمد، به آدم و به خلیل

به حق شیث و شعیب و یهود کم آزار

به حق یوسف و یعقوب و یحیی و لقمان

به حق نوح نبی در میان دریا بار

به حق عزت تورات و حرمت انجیل

به حق جمع زبور و به حق روز شمار

به حق دانش اسحاق و شوق اسماعیل

که در رضای خدا کرد جان خویش نثار

به حق یوشع و الیاس و خضر و اسکندر

به حق نغمه داوود و صوت خوش گفتار

به حق مهر سلیمان و زهد ابراهیم

به حق عیسی و موسی و یونس غم خوار

به حق قوت جبریل و صور اسرافیل

به حق قابض ارواح در یمین و یسار

به حق حائل عرش و به قرب میکاییل

به حق چار کتاب ستوده جبار

به حق جمله قرآن به صحف ابراهیم

به حق جمله مردان واقف اسرار

به حق سوز فقیران بی گنه دربند

به حق زاری و رنجوری بی کس و بی یار

به حق چهره زرد فقیر سرگردان

به حق درد اسیران خانمان بیزار

به حق ضرب جوانان رای دین با کفر

به حق زاری پیران خوار و زار و نزار

به حق دین محمد به خون پاک حسین

به حق مردم نیک مهاجر و انصار

که نیست دین مدی را به قول پاک رسول

امام غیر علی بعد احمد مختار

ز بعد او حسن و حسین محبت او

مجوی جهل بر این کار مؤمن دین دار

به جهل غافل مستغرقی به غفله همی

ز رنگ می نشاسد سفیدی از زنگار

به جهد و سعی من خسته دل چه سود تو را

مگر ز خواب جهالت همی شوی بیدار

به جهل بیشتر و بیش آن چنان هستم

که کس مباد چنان کامدم در اول بار

سپاس و منت و عزت خدای را که نمود

ره نجات و شدم از حیات برخوردار

به گاه هفصد و هفتاد بد که در شیراز

تمام گشت به یکروز جمع این اشعار

به دشمنان منشین حافظا تولا کن

نجات خویش طلب کن به جان هشت و چهار

حرام زاده و بدفعل و شوم و بی بنیاد

به مدح شاه جهان کی، کجا کند اقرار؟

علی ز بعد محمد ز هر که هست به است

اگر تو مومن پاکی بکن به این اقرار

متابعت به منافق چو می کنی بگذر

زیاده گفتن نامش هزار استغفار

من غلامت را غلامم یا علی...